Чыгуначная станцыя ў вёсцы Дубіца

Дубіца

Архітэктура, вытворчыя будынкі

У паўднёва-заходняй частцы Брэсцкай вобласці, практычна ў адасабленні, размясцілася вёсачка Дубіца. Можна сказаць – суседка Польшчы, бо ўсяго пяць кіламетраў аддзяляе яе ад мяжы з суседняй дзяржавай. Маленечкая вёска з насельніцтвам усяго 82 чалавекі.

У гэтым, здавалася б, адасобленым мястэчку, размясцілася чыгуначная станцыя – адна з славутасцяў Брэсцкай вобласці. Дата яе будаўніцтва – 1897 г., таму нядзіўна, што станцыя адыгрывала важную ролю падчас Другой сусветнай вайны.

Праз станцыю адбывалася паведамленне паміж Брэстам і акупаванымі тэрыторыямі Польшчы. Тут праходзілі сотні складаў, гружаныя боепрыпасамі і гуманітарнымі пасылкамі для людзей, якія маюць патрэбу ў дапамозе.

Размяшчэнне станцыі.

 

Чыгуначная станцыя ў Дубіцы – самая маленькая ў Брэсцкай вобласці. Яе будаванне было прымеркавана да дзесяцігадовага юбілею адкрыцця лініі Брэст-Халм. Да сённяшніх дзён будынак захаваўся, як новы.

Станцыя даслоўна знаходзіцца пад аховай прыроды: шматгадовыя дубы абвіваюць блізкую тэрыторыю, хаваючы будынак ад чужых вачэй. За межамі лясоў – рака, а за ёй пачынаецца Польшча.

Недалёка ад Дубіцы іншы населены пункт – Яблечна. Тут ужо пяць стагоддзяў стаіць праваслаўнае культавае збудаванне – Свята-Ануфрыяў мужчынскі манастыр. Гук яго званоў даносіцца да чыгуначнай станцыі і рэхам пракатваецца па яго пустых залах.

Гістарычныя зводкі.

 

Да вайны тут была камендатура, але яна была знішчана прамым трапленнем бомбы. Падчас вайсковых дзеянняў 45-га, баронячы межы СССР, паблізу чыгуначнай станцыі ваявалі з нямецкімі захопнікамі салдаты 15-й пагранзаставы. Яны першымі прынялі на сябе ўдар фашыстаў, і як маглі баранілі сябе.

У гонар адважных салдатаў недалёка ад станцыі ўзвялі некалькі манументаў. Адзін з помнікаў – абеліск з прымацаванай таблічкай. На ёй імёны ваяроў, якія загінулі: сяржант Артамонаў, малодшы сяржант Новікаў і яшчэ 16 адважных салдатаў.

Новікаў – гэта ўвогуле чалавек-легенда. У свой час яго нават ставілі ў прыклад сваім салдатам нямецкія афіцэры. Бо рускі сяржант два дня прасядзеў у дупле дрэва і адстрэльваўся ад тых, хто нападаў, забіўшы нямала немцаў. Захапілі яго ўжо без свядомасці. На тэрыторыі станцыі нават захаваўся дуб, каля якога разгортвалася драма. Каля яго ўзвышаецца яшчэ адзін манумент – у памяць адважнага сяржанта Новікава.

Будынак станцыі – сучасная спадчына.

 

Сам будынак чыгуначнай станцыі ацалеў. На чырвонай цэгле дзесьці дагэтуль можна разгледзець сляды ад куль. Цяпер пабудову спрабуюць акультурыць і не даць струхлець.

Раней стрэлкі на шляхах, якія служылі станцыі, перастаўлялі самастойна, а зараз сістэму аўтаматызавалі. Аднак драўляныя шпалы так і не замянілі бетоннымі.

Станцыя – адно з нешматлікіх месцаў у Беларусі, дзе часта здымаюць фільмы. Яна фігуруе ў некалькіх кінастужках беларускай і расійскай кінавытворчасці: «Курсанты», «Сага пра хантаў», «Тунгус. Снайпер», «Брэсцкая крэпасць», «Роля» і мн. інш.

Апошні раз здымкі праводзіліся ў Дубіцы «Азербайджанфільмам». Тут здымалі стужку «Перапыненыя ўспаміны», прысвечаную 70-годдзю Перамогі. У ліку ганаровых наведвальнікаў кіраўнікі станцый адзначаюць артыстаў айчыннага кіно: Кастуся Лапушанскага, Гошу Куцэнка, Уладзіміра Гасцюхіна і Настассю Заваратнюк.

Карта месцазнаходжаньня


Зварот да спісу