Касцёл Святога Іосіфа ў Лунінцы

Лунінец

Цэрквы, касцёлы, саборы, манастыры

Усе ведаюць, што ў рэспубліцы Беларусь працякае рака Прыпяць. Ці ведаеце Вы, што каля гэтай ракі размешчаны горад Лунінец? Ён з'яўляецца буйным транспартным вузлом на чыгуначнай галіне Гомель-Брэст, якая злучае заходнюю і ўсходнюю часткі нашай краіны. Але не толькі чыгуначным вакзалам цікава гэтае месца.

Першае згадванне пра гэты горад можна сустрэць у гістарычных хроніках ад 1449 года, дзе Лунінец зваўся вёскай Малы Лунін. Сваю цяперашнюю назву населены пункт набыў у 1540 годзе. Зразумела, што ў тыя часы дзейнічала прыгоннае права, і вёска Лунінец належыла полацкаму ваяводзе Станіславу Давойна. У 1622 годзе, пасля змены гаспадароў, чарговы ўладальнік (на гэты раз Кастусь Далмат), вядомы ў тыя часы прыхільнік праваслаўнай царквы, перадаў вёску і яе жыхароў Дзятлавіцкаму Праабражэнскаму мужчынскаму манастыру, які сам жа і заснаваў. На жаль, да нашых дзён гэты будынак не захаваўся. Як і многія іншыя гарады і вёскі Беларусі, Лунінец таксама спасцігла доля стаць ахвярай Руска-польскай вайны, і ў выніку другога падзелу Рэчы Паспалітай 1973 гада ён пераходзіць у склад Расійскай імперыі. А з 1842 года, пасля таго, як маёмасць манастыра і сяляне, якія належалі яму, былі аддадзены дзяржаве, пайшло бурнае развіццё гарада Лунінец.

У перыяд Першай сусветнай вайны, а менавіта ў 1918 годзе, Германская імперыя заняла вёску Лунінец, што, у спалучэнні з іншымі гістарычнымі падзеямі, паслужыла таму, што Лунінец зноў увайшоў у склад Польшчы. Менавіта пасля гэтай падзеі і пачалося духоўнае развіццё Лунінца, бо да 1939 года былі пабудаваны Свята-Крыжаўзвіжанская праваслаўная царква і касцёл Святога Іосіфа.

Касцёл Святога Іосіфа быў узведзены ў 1931 годзе як каталіцкі храм. У тыя часы ён уяўляў сабою прамавугольны будынак з высокім вострым дахам. Ззаду была паўкруглая прыбудова. Над цэнтральным праходам размяшчалася званіца, а над уваходам - круглае разьбяное акенца. Вядома, што ў першапачатковым праекце гэтага будынка павінны былі быць аркавыя вокны.

На жаль, з 1939 года, калі горад Лунінец увайшоў у склад БССР, дадзены касцёл, як і многія іншыя царкоўныя будынкі, быў перароблены пад склад. Гэта не магло не адбіцца на выглядзе касцёла: была знесена званіца, змянілі форму вокнаў. Дзеля павелічэння плошчы складскога памяшкання знеслі адну са сцен і прыбудавалі дадатковы аб'ём. Пасля распаду Савецкага Саюзу, што прывёў у 1991 годзе да незалежнасці рэспублікі Беларусь, касцёл Святога Іосіфа быў вернуты Пінскай епархіі каталіцкай царквы і адначасова было адноўлена яго гісторыка-культурнае значэнне. Тады ж усталявалі крыж на месцы званіцы, а перад уваходам на тэрыторыю касцёла ўзвялі драўляны крыж з фігурай распятага Ісуса Хрыста.

На сённяшні дзень касцёл Святога Іосіфа — гэта адна з славутасцяў горада Лунінец, якая сімвалізуе каштоўнасць культурных і гістарычных сувязяў пакаленняў.

Карта месцазнаходжаньня


Зварот да спісу