Мемарыяльны комплекс «Стэфанава»

Да зімы 1942 года ў Бялыніцкім раёне ўтварылася свайго роду партызанская зона. Жыхары вёскі Стэфанава забяспечвалі партызан не толькі ежай і адзеннем, але і самі папаўнялі іх шэрагі, многія былі сувязнымі. Пасля праведзеных партызанамі аперацый, падчас якіх былі знішчаны нямецкія ўправы, карнікі распачалі меры, каб прымусіць вяскоўцаў жыць у страху. У гэты дзень больш за тысячу ўзброеных эсесаўцаў акружылі навакольныя лясы. У вёсцы знаходзілася 97 чалавек. 96-былі расстраляныя і жыўцом спаленыя. Гэта былі ў асноўным жанчыны, дзеці, старыя: самаму малодшаму некалькі месяцаў, а самай старэйшай – 70 гадоў. І толькі аднаму чалавеку – Гарбачоўскаму р. м. удалося вырвацца з гэтага пекла, хай цяжка параненым, але жывым.
Як і Хатынь, Стэфанава не адрадзілася пасля заканчэння вайны. У памяць аб страшных падзеях тых гадоў, на месцы знішчанай вёскі быў усталяваны помнік ахвярам фашызму. Недалёка ад помніка камяні, якія нагадваюць, што тут некалі стаялі хаты. Самотнае дрэва, якое засталося ад вялікага некалі саду і гранітны манумент жанчыны, прыціснутай да сябе дзіцяці, побач пліта з памятнай запісам. Памяць аб спаленай вёсцы загінулых і яе жыхарах ўшанаваная і на мемарыяльным комплексе «Хатынь».